คุณค่าของชีวิต

คุณค่าของชีวิตของผม

-บางคนเคยอ้างว่าตนเองอยู่ในเมือง มี ห้างโน้น ห้างนี้ บ้านเมืองเจริญใหญ่โต แต่ว่า คุณค่าของชีวิตสำหรับผม ไม่ได้วัดกันที่ตรงนี้

-บางคนเคยอ้างว่าตนเอง หน้าตาดี หล่อ สวย รวย  แต่ว่า คุณค่าของชีวิตสำหรับผม ไม่ได้วัดกันที่ตรงนี้

ผมว่าความดีที่เราได้ทำต่างหากที่ทำให้ชีวิตเรามีคุณค่า ผมเคยได้รับรางวัลเยาวชนดีเด่นแห่งชาติ ปี 2551 พระราชทานโดย

สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร  และผมเคยได้รับรางวัลนักศึกษารางวัลพระราชทาน ปี 2552   พระราชทานโดย สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ซึ้งทั้ง2 รางวัลเป็นที่สุดของการเป็นนักศึกษา ก็ว่าได้ เพราะว่าเป็นเกรียติประหวัติของวงตระกูล เพราะไม่ได้ ได้มาจากการจับฉลาก หรือเรียนเก่งที่สุดในโลก แต่ใช้ผลงานและความดีในการตัดสินต่างหาก

ในความภูมิใจของของผมครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การรับรางวัลอย่างเดียว แต่เป็นผลงานของเด็ก บ้าน ๆ ที่เกิดจากชุมชน ชนบท   แต่เพราะความสามารถ และ ความดี ที่มีอยู่ในตัว จึงทำให้ได้รับรางวัลนี้  อย่างภาคภูมิใจ แต่ความภาคภูมิใจ ไม่ได้มีเท่านี้ แต่เป็นผลพลอยได้จากการทำความดีต่างหาก เช่น การกระทำ การพูด การอดทนของจิตใจ  ที่ช่วยสอนผม และ ที่สำคัญผมได้พาคุณพ่อเข้าเฝ้า สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี  ที่ พระตำหนักจิตรลดารโหฐาน วันนั้น พ่อกับผมรู้ว่าตนเองมีคุณค่า ถึงผมกับพ่อ ไม่มีสมบัติ อะไรเลย ไม่มีบ้าน ไม่มีรถ ไม่มีที่นา แต่สิ่งที่เราทั้งคู่ได้พบเจอในสถานที่แห่งนี้ ก็คือ คุณค่าของชีวิต แม้พ่อผม จะไม่มียศฐาบรรดาศักดิ์ ใด ๆ  แต่คุณค่าชีวิตของพ่อผมก็คือ การเลี้ยงดูผม การอบรม สั่งสอนผม ให้ ผมเป็นคนดี

                ผมคิดว่าคุณค่าของรางวัลนี้มีค่ามากกว่าที่คนอื่นคิด  บางคนเรียนจบสูงกว่าผมด้วยซ้ำ  ยังไม่มีโอกาสได้รับรางวัลนี้เลย หรือบางคนไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ  แม้ความดีที่ผมทำไป คนอื่นอาจจะไม่รู้ อาจจะไม่เห็น และ ความดีที่ผมทำมีอีกมากมาย แต่ผมขอยกตัวอย่างความดีนี้ ไว้นะครับ เริ่มจากวันนั้น ผมเรียนวิชา plc โปรแกรมเมเบิลโลจิกคอนโทรล เป็นวิชาที่ผมชอบมากเพื่อน ๆ ไม่ค่อยเข้าใจวิชานี้  แต่ผมเป็นคนที่เข้าใจอยู่คนเดียว อาจารย์เลยให้  ลงแล็บ หรือ ที่เรียกว่า ทดลอง เพื่อนต่างพากันทำไม่ได้ผมจึงอาสา ทำก่อน อาจารย์เลยบอกว่าใครเสร็จก่อน กลับก่อนได้ ผมทำเสร็จแล้วเดินทางกับบ้าน แล้วเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด ก็เกิดขึ้น ขณะนั้นเรียนเสร็จเวลาประมาณ  ทุ่มครึ่ง มืดแล้ว ผมเจอหญิงชรา อายุ ราว 35-40 ปี ได้ แก่เดินจูงรถ มาคนเดียว แล้วถามผมว่า ปั้มอยู่ไกลไหม ผมเลยบอกว่า อยู่อีกด้าน ของถนน แก่ก็เลย บอกผมว่า น้ำมันหมด ทำไงดี ผมจึงอาสา ไปซื้อมาให้แก  แต่แล้วปั้มดันปิด ผมก็เลย บอกว่า ปั้มปิดแล้ว แกทำหน้าตา เศร้าๆ  แล้วบอกว่า ไม่เป็นไรเดี๋ยวเติมปั้นหน้า ผมเลยถามว่า ไม่โทรหาญาติมารับครับ แกบอกว่าโทรแล้วแต่ เค้าไม่มีรถมารับ แล้วแกก็จูงรถ ออกไป ผมกลับบ้าน โดย สงสารป้าจังเลย พอดีผ่านร้านขายของชำ ผมเห็นน้ำมันขวดจำหน่าย ขวดละ 20 บาท ผม จึงรีบโค้งกลับ แล้วตามหาป้า จนพบแก แกมาได้ประมาณ 500 เมตร ผมจึงรีบไปเติมน้ำมันให้แก แกถามว่า กี่บาท ผมตอบ 20 บาทครับ แกจึงยื้นใบธนาบัตรใบ 100 บาทให้แต่ ผมไม่รับ ผมบอกแก ว่าแค่ 20 บาทครับ จากนั้น ผมช่วยสตาร์ทรถจนติด แต่เครื่องค่อนข้างแผ่ว ๆ แล้ว ดับ ด้วยความเป็นช่างผมจึงพอรู้สาเหตุ ว่า วาวโช๊ค เปิด และสายคันเร่งติด ผมจึงช่วยซ่อม จนทำให้รถพอสามารถขับ ถึง บ้านได้ แล้วพูดคำที่ ผมภูมิใจมากที่สุดในชีวิตให้ผมได้ยิน ผมขออนุญาตไม่กล่าว สำหรับผมรู้ว่ามีคุณค่ากับชีวิต มาก ไม่น่าเชื่อว่า จะทำให้ผมตื้นตันใจจนถึงทุกวันนี้ จากคำพูดของคนแปลกหน้า ตื้นตันใจจนถึงปัจจุบัน หรืออาจเป็นเพราะความดีครั้งนี้ ที่ทำให้ผมได้รับรางวัลต่าง ๆ  ดังนั้นเราควรที่จะทำดีกันให้เยอะ ๆ นะครับ ไม่ต้อง มาก เริ่มจาก สิ่ง เล็ก ๆ แล้วความดีจะทำให้เรารู้คุณค่าอย่างน่า อัศจรรย์ แล้วจะได้รู้ถึงคุณค่าของชีวิต

คนบ้างคนไม่จำเป็นต้องมีรางวัล ไม่จำเป็นต้องมีสิ่งตอบแทนขอแค่ความหวังที่ทุกคนรอคอยจะทำให้เกิดบางสิ่งที่เรียกว่าคุณค่า บางสิ่งอาจมีมูลค่าเท่ากันในความรู้สึกของคนอื่นแต่ถ้าหากสิ่งที่เป็นของเรา

ตัวอย่าง คน สัตว์ สิ่งของ เช่น ลูกเรา หมาเรา รถเรา สิ่งที่ผูกพันกับเรา เราย่อมให้มูลละค่ามันมากกว่าของคนอื่น นั้นแหล่ะคุณค่าของชีวิต หากเรารู้จักรคนดี ๆ สักคน นั่นคือกำไลของชีวิต แต่หากเรารู้จักรคนไม่ดีบางครั้งอาจทำให้เราขาดทุนก็ได้